( موی تای ) یکی از کار آمد ترین هنرهای رزمی و روش دفاع از خود است که در آن به بهترین شکل از ضربه های مشت ، آرنج ، و زانو و پا استفاده می شود . موی تای یا به بیانی دیگر ( بوکس تایلندی ) که در زبان انگلیسی تای بوکسینگ نامیده می شود ، هنر رزمی و ملی کشور تایلند است و به عنوان بخش ضروری فرهنگ مردم تایلند از دوران کهن بر جای مانده است و قدمت آن با تاریخچه قوم ( تای ) آمیخته شده است . قرنها پیش ، قبیله ای به نام ( تای ) از سلطنت پادشاهی تای مونگ یا تای موآنگ قبل از دوره بودا در سرزمین حاصل خیزی که در دو سمت رود ( هوانگ هو ) و رود ( یانگ تسه ) در ( سچوان ) و ( هوپی )در جنوب چین قرار داشت ، سکنی گزیدند که برای زنده ماندن و حفظ خانواده ، طایفه و ... همواره می جنگیدند . در آن زمان مردم تای مورد هجوم قرار گرفتند و به سمت جنوب مهاجرت کردند که در آنجا نیز مورد حمله غیر بومیان و وحشیان قرار گرفتند و اموال خود را از دست دادند . امید به زنده ماندن در چنین شرایطی و احساس نیاز به حفاظت از خود، این قبیله را به فکر انداخت تا همراه اسلحه های موجود در آن زمان از قسمت های مختلف بدن نیز به عنوان ابزار تدافعی و تهاجمی در نبردهای تن به تن استفاده نمایند . بعدها ، طوایف ( تای مونگ ) به صورت یک ملت مستقل با هم متحد گردیدند و در جنوب رودخانه م******گ با تشکیل سرزمینی مستقل برای دفاع از سرزمین و جلوگیری از تاخت و تاز دشمنان هنرهای دفاعی را ابداع نمودند . روش های دفاع از خود و تاکتیک ها و استراتژی ها به شکل سیستماتیکی با سبک های ویژه در کتابچه های قوانین مبارزه ای چوپاسارت نوشته شده اند و تمام روش های مبارزه ای که بر پایه آن میتوانستند دشمنان خود را از صحنه نبرد بیرون برانند در آن گنجانده شد . چوپاسارت نشان داد که چه گونه می توان با شمشیر ، چاقو ،نیزه، تبر و گرز و کلنگ جنگید و این قوانین به کتاب جنگجویان تبدیل ، و مرجعی شد برای کسانی که میخواستند مهارتهای مبارزه را بیاموزند و با وجود لحظه ها ، رفته رفته اسلحه های طبیعی و خدادای بشر مانند ضربات مشت، آرنج ، زانو و پا که همیشه همراه آدمی است ، جایگزین سلاح های واقعی گردد . ساق ها مانند چوبی بلند برای دفاع و ضربه زدن ، بازوها به عنوان شمشیرهای دوتایی برای دفاع کردن ، مشت ها برای خرد کردن و آرنج ها به عنوان ضربات نیزه ، زانوها همانند گرز برای ضربه زدن و دفاع کردن و پاها نیز به عنوان چاقو و تبر به کار گرفته شدند ، بدین گونه هر قسمت از بدن به عنوان مهارتی در مبارزه ، به یک سلاح تبدیل شد و حالا یک هنر رزمی جدید یعنی ( موی تای ) پدید آمد.

تاریخچه موی تای در ایران
درسال 1368موای تای توسط آرجان محمد توحیدی به ایران آورده وفنون آن پایه ریزی شد استاد این دوره آموزش ورزش رادر کشور هلند باتحمل مشکلات و مشقات فراوان رابه پایان رسانده و به ایران مراجعت نمودند.البته استادبه غیر ازموای تای قبلا در رشته های تکواندووکاراته دارای سابقه درخشانی نیز می باشند به طوری که ایشان کاپیتان تیم ملی ایران بودندوبه محمد اوراماواشی(یکی از ضربات پا در کاراته) مشهور بودند وباافتخاراتی که کسب کرده بودنددر کشور پاکستان نمایندگی کاراته را برای اولین باردران پایه ریزی نمودند . بعد از مدتی به سبکهای آزاد رینگی علاقه مند شده وبه کشور هلند عزیمت می کنند وهنر سخت موای تای را درآنجا یاد می گیرند ایشان در هلند نیز در مسابقات رینگی افتخار کسب کردندبه صورتی که استا د ایشان که یکی از بهترین مربیان موای تای درجهان میباشند میگوید محمد توحیدی یکی از قوی ترین مشتها را دردنیا دارند. بعد ایشان در سال 1368به ایران می آیند واین هنر باستانی تایلندی را برای ایران به ارمغان می آورند درابتدا به صورت انجمن شروع به فعالیت میکنند تا اینکه در سال 1373به صورت رسمی از طرف فدراسیون ورزشهای رزمی به رسمیت شناخته میشود وحالا هم تیم واحد ملی موای تای به مسابقات گوناگون عزام می شود بعد از رسمیت یافتن. این ورزش درتمام نقاط ایران به صورت غیرقابل تصور گسترش پیدا کرد بطوریکه این ورزش با خون ایرانیها اجین شد وبا علاقه بیش از حدی که ایرانیها به ورزش آزاد رینگی دارند به یکی ازپر طرفدارترین ورزشهای رزمی تبدیل شد و امروزه در مسابقات جهانی تیم ایران یکی از رقیبان سر سخت تمام تیمها به شمار میرود